Όταν το ΠΑΣΟΚ συνάντησε τον Φασμπίντερ

του Θωμά Σίδερη

Το ΠΑΣΟΚ ανέκαθεν ήταν ένα τραίνο. Τραίνο ήταν κι όταν παρέλαβε τα «κλειδιά της αλλαγής» ο Κώστας Σημίτης από τον προκάτοχό του. Είναι παροιμιώδης, άλλωστε, η φράση του προκατόχου του, Ανδρέα Παπανδρέου, όταν στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα και προκειμένου να αντιπαρέλθει κάποιους εσωκομματικούς αμφισβητίες είπε: «Όποιος διαφωνεί, να κατέβει από το τραίνο».Τότε ακόμα το τραίνο το γράφαμε με άλφα γιώτα και η Δήμητρα Λιάνη εργαζόταν ως θεράπουσα των αιθέρων στον πάλαι ποτέ εθνικό μας αερομεταφορέα, που όπως πολλά άλλα σ’ αυτόν τον τόπο ήταν προβληματικός. Ο προκάτοχος όμως, παρά την έμφυτη συμπάθειά του στα τρένα, δεν επέλεξε τη γυναίκα του σταθμάρχη, αλλά της Ολυμπιακής.

Το παρακμιακό και σχεδόν αυτοκαταστροφικό κλίμα του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα και σχεδόν το μισό ενενήντα (το είπε ευστοχότατα ο Πανούσης στηλιτεύοντας τη δηθενοκουλτούρα της αλλαγής: «Φασμπίντερ και ξερό ψωμί!») άλλαξε άρδην με τον Κώστα Σημίτη και το στρατό των εκσυγχρονιστών του. Τότε το τραίνο αποτίναξε από πάνω του το άλφα γιώτα και συμφιλιώθηκε οριστικά με το έψιλον.

Είναι η εποχή της εθνικής ευφορίας και του «wind of the (new) change». Το παλιό ΠΑΣΟΚ είναι ένα ξεχασμένο βαγόνι στην εφεδρική γραμμή του σταθμού της Λιβαδιάς. Μυρίζει τσίκνα, σουβλάκι στο χέρι και μπαγιατεμένο ψωμί. Είναι το ΠΑΣΟΚ των συνδικαλιστών των τρένων που αμείβονται περισσότερο και από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Είναι οι παρακλαδικοί των απανταχού κλαδικών της παλαιάς αλλαγής που γουστάρουν ζεϊμπεκιές και «Ξημερώματα». Είναι οι κλειδούχοι και κλειδοκράτορες, θεοί και παντοκράτορες, ενός κράτους που ζει με τις επιδοτήσεις και τις ενισχύσεις της Δύσης.

Στον αντίποδα, το νέο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη έχει εγκαταλείψει τα τρένα και τους έρημους σταθμούς και έχει στραφεί σε πιο αποδοτικές επενδύσεις. Νέα συγκοινωνιακά μέσα σημαίνει νέες προσδοκίες: είναι η εποχή που από τους συρμούς και τα βαγόνια στη βροχή περνάμε στα ελικόπτερα apache και από τα intercity στα υποβρύχια. Είναι η εποχή που πάνω από τον αττικό ουρανό στήνεται μια υπερσύγχρονη αντιπυραυλική προστασία, ένας αόρατος θόλος, ώστε να συγκρατήσει τον άνεμο της αλλαγής πάνω από μια βαθιά νυχτωμένη και αποξενωμένη Αθήνα και να μη σηκωθεί να φύγει και να πάει αλλού.

photo: http://momaps1.org

Αλλά ο Φασμπίντερ λες και μας είχε καταραστεί. Την ίδια ώρα που ο Σημίτης έκανε τη ρήξη με το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας τα «Πικρά δάκρυα» μόνο για την «Πέτρα Φον Καντ», οι «Έμποροι των τεσσάρων εποχών» έδιναν υπεραξία στις μπίζνες που έκαναν με τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ. Και η ευφορία, ευφορία. Η προολυμπιακή Ελλάδα είναι ένα «Theater in Trance». Την ίδια ώρα η περιβόητη «Γυναίκα του Σταθμάρχη» αλώνιζε την ύπαιθρο και κτηματογραφούσε με το δικό της μοναδικό τρόπο την ελληνική επικράτεια, από τη Γαύδο ίσαμε τα Δίκαια. Με το αζημίωτο πάντα. Αλλά το αριστούργημα του Κώστα Σημίτη είναι άλλο. Το δικό του «Berlin Alexanderplatz» -και δικαίως-είναι το Χρηματιστήριο.

Και ύστερα ήρθε το –εκτροχιασμένο από κάθε άποψη- 2012. «Η Γερμανία το φθινόπωρο» διασκεδάζει που παίζει σε βάρος μας «Κινέζικη ρουλέτα». Και εμείς πολύ απλά σε «Απόγνωση».

>>> Πηγή: treno

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s