Η ΓΕΝΙΑ TOY X FACTOR ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Η Ηρώ, η Αφροδίτη, η Φαίη και η Νατάσα είναι μία παρέα κοριτσιών δεκάξι χρόνων από τον Πειραιά. Τον «Δρόμο» του Μάνου Λοΐζου τον ξέρουν από τις σχολικές γιορτές, την παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου. Ο «τοίχος» και η «μπογιά» τούς θυμίζουν γκράφιτι. Ο «τοίχος» μόνος του τούς θυμίζει Facebook. Η ελευθερία δεν τους λέει τίποτα. Είναι δεδομένη. «Είμαστε ελεύθεροι, γιατί να το ξανασκεφτούμε», ρωτάνε.

Η Φαίη κάπου, κάποτε, είχε ακούσει κάτι. «Στην Αίγυπτο γράψανε τη λέξη “ελευθερία” στο Facebook. Μπορεί να ήτανε και στο Twitter. Κάτι από αυτά…», λέει.

«Δεν είχανε δουλειές, δεν είχανε να φάνε», συμπληρώνει η Ηρώ.

«Τον πατέρα μου τον απολύσανε μετά από δέκα χρόνια από την εφημερίδα που δούλευε. Δουλεύει τώρα στο ταξί του παππού μου. Είκοσι ευρώ μεροκάματο έκανε χθες», λέει η Νατάσα.

«Σε έναν φίλο του μπαμπά μου του πήρανε το αυτοκίνητο επειδή χρώσταγε τις δόσεις. Πήγε ο κλητήρας και του το πήρε. Ήτανε παραμονές Χριστουγέννων», λέει η Αφροδίτη.

Η Νατάσα πετάει την ιδέα να πάνε στους «Αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα. «Άκουσα ότι θα είναι και ο Χρήστος εκεί», λέει. Ο Χρήστος είναι το αγόρι που αρέσει στην Ηρώ και η Νατάσα το λέει για να την πικάρει. Η Φαίη είναι ενθουσιασμένη με την ιδέα να πάνε Σύνταγμα.

«Πάμε Σύνταγμα να δούμε τι παίζει και μετά κατεβαίνουμε Ερμού να δούμε τι παίζει και στις βιτρίνες», λέει με αφοπλιστικό τρόπο.

Ο βαθμός πολιτικοποίησης των σημερινών εφήβων είναι σαφώς μικρότερος σε σχέση με τρεις ή τέσσερις δεκαετίες πριν. Θυμάμαι τον πατέρα μου που με πήρε από το χέρι –θα ‘μουνα τότε οκτώ χρόνων- για να πάμε να δούμε στο Πολυτεχνείο, στη δεύτερη επέτειό του, το απαγορευμένο ντοκουμέντο με το τανκ που ρίχνει την καγκελόπορτα. Η μάνα μου από πίσω τού φώναζε “Άσε το παιδί, δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει”. Θυμάμαι ακόμα ένα χειμωνιάτικο πρωινό που πήγαμε στον “Ορφέα”, στην οδό Κονδύλη, στη Νίκαια, για να δούμε μια συναυλία του Νταλάρα και της Φαραντούρη. Οι αστυνομικοί, παρατεταγμένοι στο πεζοδρόμιο, έλεγχαν ποιος μπαίνει μέσα. Εκεί φοβήθηκα, πιο πολύ από το Πολυτεχνείο.

Σήμερα, δε χρειάστηκε να πάρω την κόρη μου από το χέρι για να την πάω στο Σύνταγμα, όπως με πήρε κάποτε εμένα ο πατέρας μου. Πήρε τις φίλες της και πήγε μόνη της. Πήρε το μετρό, κατέβηκε Μοναστηράκι και, μετά, με τα πόδια. Δεν αμφιβάλλω ότι πρώτα από όλα είναι η περιέργεια. Όμως δεν είναι μόνο αυτή. Οι σημερινοί έφηβοι βλέπουν ότι ο κλοιός γύρω τους σφίγγει. Είναι η πρώτη γενιά που ξέρουν ότι το φως που χρόνια τους υποσχόμαστε στο τέλος του τούνελ δεν υπάρχει. Ότι όλο αυτό είναι ένα παραμύθι.

Τον Δεκέμβριο του 2010 η κυβέρνηση Κάμερον τριπλασιάζει τα δίδακτρα στα αγγλικά πανεπιστήμια. «Από τέσσερις χιλιάδες ευρώ το χρόνο τώρα είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν πάνω από δώδεκα χιλιάδες» θα μου πει η Ρενέ Χίρσον, καθηγήτρια κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Κολλέγιο του Σεντ Πωλ της Οξφόρδης όπου την επισκέφθηκα. «Κάποτε τέλειωνες την Οξφόρδη και ήσουν σίγουρος ότι θα βρεις δουλειά. Σήμερα, κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα», σχολιάζει.

Οι μαθητές και οι φοιτητές κατεβαίνουν στους δρόμους, αψηφώντας τις πολικές θερμοκρασίες που επικρατούν. «Ό,τι κάνει το Κοινοβούλιο, το αναιρούν οι δρόμοι», φωνάζουν οι διαδηλωτές του Λονδίνου, ενώ η πορεία περνά μπροστά και από την πρεσβεία της Αιγύπτου τη στιγμή μάλιστα που βρίσκεται σε εξέλιξη συγκέντρωση εναντίον του Χόσνι Μουμπάρακ. Οι διαδηλωτές φωνάζουν «Λονδίνο-Κάιρο, ενωθείτε και αντισταθείτε». Στην αντίστοιχη πορεία που διοργανώνεται στο Μάντσεστερ, συμμετέχουν και τα εργατικά συνδικάτα, που διαμαρτύρονται για τα μέτρα αυστηρής λιτότητας της βρετανικής κυβέρνησης.

Στις διαδηλώσεις εκείνες συμμετέχει και ένας δεκαπεντάχρονος μαθητής, ο οποίος λίγες μέρες μετά καταθέτει την εμπειρία του και αναλύει τις απόψεις του σ’ ένα εκπαιδευτικό φόρουμ:

«Μπορεί να με τιμωρήσουν με αποβολή για μία εβδομάδα και οι καθηγητές μου να είναι οργισμένοι, όμως αυτό που μοιραστήκαμε την ήταν πολύ πιο σημαντικό. Ξέρετε, πίστευαν ότι ήμασταν η πρώτη μη πολιτικοποιημένη γενιά, και ότι νοιαζόμαστε μόνο για το προφίλ μας στο Facebook και τις τηλεοπτικές μας οθόνες. Θεωρούσαν ότι το μόνο που μας απασχολούσε τα βράδια του Σαββάτου ήταν το X-Factor. Νομίζω ότι τώρα αυτός ο ισχυρισμός φαντάζει εντελώς γελοίος και εξωφρενικός. Τώρα τους δείξαμε ότι είμαστε πιο πολιτικοποιημένοι από ποτέ. Τους δείξαμε ότι η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα που κάποτε χαρακτήριζαν τα φοιτητικά κινήματα είναι σήμερα πιο ισχυρά από ποτέ. Ήμουν μαζί με πολλές χιλιάδες μαθητές που είχαν κατεβεί στη διαμαρτυρία φορώντας ακόμα τις μαθητικές στολές τους και είχαν ξεπαγιάσει. Δε συμμετείχαμε ποτέ στο παρελθόν σε διαμαρτυρία, δεν ήμασταν μέλη κανενός κόμματος, ούτε είχαμε αναμειχθεί σε κάποιο πολιτικό κίνημα. Δε γνωρίζαμε τίποτα για τα οικονομικά ούτε είχαμε γνώσεις πολιτικών επιστημών. Όμως ήταν όλοι εκεί επειδή πίστευαν σε κάτι, επειδή ήξεραν καλά ότι είχαν μόνο δύο επιλογές: Είτε θα δέχονταν παθητικά όλα αυτά που σχεδίαζε η κυβέρνηση εναντίον τους ή θα αντιστέκονταν και θα πάλευαν. Έτσι λοιπόν, όλοι αυτοί οι μαθητές, που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν καμία ανάμειξη με πολιτικά ζητήματα, όρθωσαν το ανάστημά τους και αγωνίστηκαν. Και όταν η αστυνομία μάς είχε αποκλείσει, αυτό που συζητούσαμε μεταξύ μας, καθώς μοιραζόμαστε το λιγοστό φαγητό που είχαμε γύρω απ’ τις φωτιές, ήταν ότι ξέρουμε γιατί φέρονται έτσι. Γνωρίζουν καλά ότι δεν αποτελούμε κίνδυνο για την κοινωνία. Εγώ είμαι δεκαπέντε χρονών, ενώ υπήρχαν και άλλοι που ήταν μόλις δεκατριών. Ήξεραν ότι δεν μπορούσαμε να προκαλέσουμε εξέγερση στους δρόμους του Λονδίνου. Ξέρουμε ότι πίστευαν πως αν μας στριμώξουν τώρα σαν πρόβατα δε θα ξανακατεβαίναμε ποτέ σε διαμαρτυρία. Όμως οι άνθρωποι έλεγαν “ας μάθουν όλοι ότι θα συνεχίσουμε σήμερα… και την επόμενη Τρίτη”. “Ας μάθουν όλοι ότι θα συνεχίσουμε την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο”. Ας καταλάβουν ότι δεν μπορούν να μας κάνουν να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε και να αντιστεκόμαστε. Και όσο και αν προσπαθούν να μας φυλακίσουν στους δρόμους του Λονδίνου, ξέρουμε καλά ότι αυτοί οι δρόμοι μάς ανήκουν και πάντα θα είμαστε εκεί να διαδηλώνουμε. Πάντα θα βρισκόμαστε εκεί να αγωνιζόμαστε. Και όλοι αυτοί που πίστευαν ότι οι αστυνομικοί ήταν οι άνθρωποι στους οποίους τηλεφωνείς για να αναφέρεις μία διάρρηξη, που πίστευαν ότι οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν με αντικειμενικότητα τα γεγονότα, έμαθαν πολλά την περασμένη Τετάρτη. Έμαθαν πολλά καθώς κούρνιαζαν για να ζεσταθούν γύρω απ’ τις φωτιές και στη συνέχεια διάβαζαν σε πρωτοσέλιδα τη λέξη “βάνδαλοι” στις απογευματινές εφημερίδες. Έμαθαν πολλά όταν ένα βαν της αστυνομίας εγκαταλείφθηκε επίτηδες στη μέση του δρόμου και στη συνέχεια ρυμουλκήθηκε για να δείξουν στο κοινό πόσο “βάνδαλοι” είμαστε. Το μήνυμα λοιπόν που προκύπτει από την περασμένη Τετάρτη είναι ξεκάθαρο: Δεν είμαστε πλέον αυτή η μη πολιτικοποιημένη γενιά που δεν πιστεύει σε ιδεολογίες. Δεν είμαστε πλέον η γενιά που αδιαφορεί και είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί ό,τι της σερβίρουν. Είμαστε η γενιά που αυτή τη στιγμή αποτελεί την καρδιά της αντίστασης. Είμαστε η γενιά που θα σταθεί δίπλα σε οποιονδήποτε αγωνίζεται».

ΠΗΓΗ: treno

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s