Συ­νο­μι­λη­τές και τα­ξι­διώ­τες στο Θε­ρι­νό Πα­νε­πι­στή­μιο του ΚΕ­Α

Ενό­τη­τα μέ­σα α­πό τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα ! Η α­πο­στρο­φή του Βόλφ­γκαν­γκ Γκέρ­κε στην πα­ρέμ­βα­σή του για την α­πο­δό­μη­ση των στε­ρε­ο­τύ­πων, θα μπο­ρού­σε να εί­ναι το κε­ντρι­κό μο­τί­βο του ε­ξα­η­μέ­ρου (17-22 Ιου­λίου) που έ­κα­νε την Πορ­τα­ριά πο­λύ­χρω­μη, πο­λυ­φω­νι­κή και α­σφα­λώς εν­δια­φέ­ρου­σα. Αν οι α­ριθ­μοί α­πο­τε­λούν στοι­χείο φε­ρεγ­γυό­τη­τας, τό­τε τα τε­τρα­κό­σια πε­ρί­που ά­το­μα, μέ­λη και στε­λέ­χη κομ­μά­των και νε­ο­λαιών που συμ­με­τέ­χουν στο Κόμ­μα της Ευ­ρω­παϊκής Αρι­στε­ράς αλ­λά και οι προ­σκε­κλη­μέ­νοι δια­νοού­με­νοι, πο­λι­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες και έν­θερ­μοι α­κτι­βι­στές που κα­τέ­φθα­σαν στο Πή­λιο α­πό τις Η­ΠΑ, τη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, τη Μέ­ση Ανα­το­λή εί­ναι σα­φής έν­δει­ξη της βα­ρύ­τη­τας ε­νός θε­σμού που κά­θε χρό­νο τα­ξι­δεύει σε δια­φο­ρε­τι­κή γω­νιά της Ευ­ρώ­πης. Έξι η­μέ­ρες συ­ζη­τή­σεων, σε­μι­να­ρίων, πα­ρεμ­βά­σεων, α­νί­χνευ­σης κοι­νών στρα­τη­γι­κών ε­πι­λο­γών και α­πο­κλι­νου­σών α­πό­ψεων, με βά­ση την ευ­ρύ­τα­τη βε­ντά­λια θε­μα­τι­κών ε­νο­τή­των, ό­που δια­φο­ρο­ποιεί­ται το πο­λι­τι­κό και α­κα­δη­μαϊκό εν­δια­φέ­ρον α­πό τη στεί­ρα κομ­μα­τι­κή ρη­το­ρι­κή.

Το Θε­ρι­νό Πα­νε­πι­στή­μιο του Κόμ­μα­τος της Ευ­ρω­παϊκής Αρι­στε­ράς, με οι­κο­δε­σπό­τες το Συ­να­σπι­σμό και την Α­ΚΟ­Α, δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στο προ­φα­νές: την α­νά­λυ­ση δη­λα­δή των πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών πα­ρα­μέ­τρων της κρί­σης και την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Έτσι κι αλ­λιώς, ό­πως υ­πο­στή­ρι­ξε ο Μπό­μπ Τζέ­σοπ στην πα­ρου­σία­σή του σχε­τι­κά με τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ε­πι­κυ­ριαρ­χία και τη με­τα- δη­μο­κρα­τία, ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός δεν α­πο­τε­λεί έ­να αυ­θύ­παρ­κτο ι­σχυ­ρά δο­μη­μέ­νο σύ­στη­μα, αλ­λά έ­να στά­διο με­τά­βα­σης προς κά­τι ε­πό­με­νο. Ποιο θα εί­ναι αυ­τό, ε­ξαρ­τά­ται α­πό τον ρό­λο που ε­πι­τυγ­χά­νει να κα­τα­λά­βει η Αρι­στε­ρά διε­θνώς στην αλ­λα­γή των κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κών συ­σχε­τι­σμών.

Το βά­θος και το εύ­ρος της συ­ζή­τη­σης

Η ορ­γά­νω­ση της συ­ζή­τη­σης, λοι­πόν, ε­πε­κτά­θη­κε και ταυ­το­χρό­νως εμ­βά­θυ­νε σε δο­μι­κούς πα­ρά­γο­ντες αλ­λά και ση­μα­ντι­κά πα­ρε­πό­με­να της οι­κου­με­νι­κής κα­πι­τα­λι­στκής ε­πί­θε­σης, με τις δια­φο­ρε­τι­κές πλην αλ­λη­λο­συ­μπλη­ρού­με­νες μορ­φές της: πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή, κοι­νω­νι­κή, πο­λι­τι­σμι­κή, οι­κο­λο­γι­κή, α­ξια­κή, έμ­φυ­λη.
Αν ο Μπό­μπ Τζέ­σοπ έ­σπευ­σε να ξε­κα­θα­ρί­σει ό­τι με τον ό­ρο «πα­γκό­σμια κρί­ση» οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι παί­χτες εν­νοούν την κρί­ση που προέρ­χε­ται και πρω­τί­στως α­να­φέ­ρε­ται στις Η­ΠΑ, ο Φά­μπιο Αμά­το, συμ­με­τέ­χο­ντας στη συ­ζή­τη­ση για την κρί­ση στην Ευ­ρώ­πη ως μέ­ρος της οι­κου­με­νι­κής κρί­σης, υ­πεν­θύ­μι­σε πως η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία υ­πήρ­ξε και πα­ρα­μέ­νει μέ­ρος του προ­βλή­μα­τος της κα­πι­τα­λι­στι­κής ε­πί­θε­σης, πα­ρα­μέ­νο­ντας πα­ντού στο πλευ­ρό του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, και πα­ρου­σία­σε το πα­ρά­δειγ­μα της Ιτα­λίας: ό­που ο Μπερ­λου­σκο­νι­σμός κα­λά κρα­τεί στα θε­μέ­λια στή­ρι­ξης της κυ­βέρ­νη­σης Μό­ντι, η ο­ποία ε­πέ­φε­ρε σε χρό­νο ρε­κόρ τη διά­λυ­ση του Συ­ντάγ­μα­τος της χώ­ρας, προ­κει­μέ­νου να μην πα­ρεκ­κλί­νει α­πό τις ε­ντο­λές της τρόι­κας. Πό­σες ο­μοιό­τη­τες εμ­φα­νί­ζο­νται σε σχέ­ση με την ελ­λη­νι­κή, την πορ­το­γα­λι­κή, την ι­σπα­νι­κή πε­ρί­πτω­ση….
Στην εμ­φα­νι­ζό­με­νη πλή­ρη α­πα­ξίω­ση των κοι­νω­νι­κών δο­μών, των πο­λι­τι­κών θε­σμών και του α­ξια­κού οι­κο­δο­μή­μα­τος, η α­πά­ντη­ση της Αρι­στε­ράς προϋπο­θέ­τει την ε­πα­νά­κτη­ση της τα­ξι­κής α­να­φο­ράς – υ­πο­στή­ρι­ξε με τον α­να­με­νό­με­νο ι­σπα­νι­κό δυ­να­μι­σμό η Μαι­τέ Μό­λα- ό­χι μό­νο στην πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αλ­λά ως βα­σι­κό ό­ρο με­τα­ξύ των α­ρι­στε­ρών δυ­νά­μεων και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, με την πα­ράλ­λη­λη ε­νί­σχυ­ση και τον ε­πα­να­προσ­διο­ρι­σμό του ι­δε­ο­λο­γι­κού ι­στού.

Πο­λι­τι­κή τέ­χνη και οι­κο­νο­μία

Στο τρα­πέ­ζι, λοι­πόν, ό­λοι οι ό­ροι του παι­χνι­διού: Οι­κο­δό­μη­ση και α­πο­δό­μη­ση στε­ρε­ο­τύ­πων, κυ­ρίαρ­χη ι­δε­ο­λο­γία της κουλ­τού­ρας σε με­τω­πι­κή σύ­γκρου­ση με «το δι­καίω­μα του κα­θε­νός να α­φή­σει το δι­κό του α­πο­τύ­πω­μα στο συλ­λο­γι­κό», ό­πως το έ­θε­σε ο Γιού­χα- Πέκ­κα Βεϊσά­νεν, ει­κα­στι­κός καλ­λι­τέ­χνης και γραμ­μα­τέ­ας του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Φιν­λαν­δίας, συμ­με­τέ­χο­ντας στη συ­ζή­τη­ση για την τέ­χνη και τον πο­λι­τι­σμό την ε­πο­χή της κρί­σης. Η Τέ­χνη, ως τρό­πος κα­τα­νό­η­σης του πο­λι­τι­κού, ως τρό­πος πα­ρέμ­βα­σης στην πο­λι­τι­κή, ως μέ­σο α­ντί­στα­σης και α­να­γνώ­ρι­σης της προ­σω­πι­κής, συλ­λο­γι­κής και τα­ξι­κής ταυ­τό­τη­τας. Από τη μι­κρο­κλί­μα­κα στη με­γα- κλί­μα­κα, ό­πως το προσ­διό­ρι­σε ο Ζιο­ζέ Σοέι­ρο, πορ­το­γά­λος κοι­νω­νιο­λό­γος και ε­μπνευ­στής του «Θεά­τρου για τους κα­τα­πιε­σμέ­νους».
Φυ­σι­κά, δεν έ­λει­ψαν οι κλα­σι­κές α­να­φο­ρές : σε­μι­νά­ρια με θέ­μα τη βιω­σι­μό­τη­τα ή μη της ευ­ρω­ζώ­νης, την ά­νο­δο του α­πο­λυ­ταρ­χι­σμού και τη α­πά­ντη­ση της Αρι­στε­ράς στην α­να­ζω­πύ­ρω­ση των φα­σι­στι­κών δυ­νά­μεων, την κα­πι­τα­λι­στι­κή υ­πέρ­βα­ση, τις κε­ντρο­μό­λες και φυ­γό­κε­ντρες τά­σεις ως προς την προο­πτι­κή της Ενω­μέ­νης Ευ­ρώ­πης, την α­νά­πτυ­ξη των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των και των δι­κτύων αλ­λη­λεγ­γύης, τις νέες προ­κλή­σεις για το συν­δι­κα­λι­σμό. Με άλ­λα λό­για, η α­πά­ντη­ση του 99%, η κοι­νή στρα­τη­γι­κή ε­πι­λο­γή και δρά­ση των α­ρι­στε­ρών κομ­μά­των, συν­δι­κα­λι­στι­κών φο­ρέων και κι­νη­μά­των, ό­χι μό­νο σε ε­θνι­κό αλ­λά κυ­ρίως σε ευ­ρω­παϊκό και πα­γκό­σμιο ε­πί­πε­δο, ό­πως τέ­θη­κε α­πό τις πα­ρεμ­βά­σεις του Αλέ­ξη Τσί­πρα, του Πιέρ Λο­ράν και των συ­νο­μι­λη­τών τους στην κε­ντρι­κή συ­ζή­τη­ση το πρωί του Σαβ­βά­του. Η έ­γερ­ση του οι­κου­με­νι­κού πο­λί­τη…
Το να α­πο­δώ­σει ω­στό­σο κα­νείς μομ­φή για σο­βα­ρο­φά­νεια και τά­σεις γρα­φειο­κρα­τίας στους …ευ­ρέ­ος φά­σμα­τος νέ­ους συμ­με­τέ­χο­ντες στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Πορ­τα­ριάς, θα ή­ταν μάλ­λον α­πο­τέ­λε­σμα προ­κα­τά­λη­ψης σε συ­να­ντή­σεις του εί­δους. Για μια σχε­δόν ε­βδο­μά­δα, νέες φι­λίες στή­θη­καν και πα­λιές α­να­θερ­μάν­θη­καν, τρό­ποι συλ­λο­γι­κής δου­λειάς συμ­φω­νή­θη­καν, ο­μά­δες ερ­γα­σίας, πλη­ρο­φό­ρη­σης και πα­ρέμ­βα­σης στή­θη­καν κι ό­λα αυ­τά τρά­φη­καν με νό­στι­μα πιά­τα και πο­τί­στη­καν με ε­ξαι­ρε­τι­κό κρα­σί και τσί­που­ρο, μου­σι­κές και ξε­φά­ντω­μα στο α­πο­χαι­ρε­τι­στή­ριο γλέ­ντι του Σαβ­βά­του. Και φυ­σι­κά, οι ορ­ταν­σίες του Πη­λίου πα­ρα­μέ­νουν οι κα­λύ­τε­ρες!

Όλγα Αθα­νί­τη / H εποχή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s