«Γιοι και κόρες»: μια λυτρωτική παράσταση για την Ελλάδα που κουβαλάμε μέσα μας


γράφει ο Θωμάς Σίδερης

Ομολογώ πως δε μου συμβαίνει καθόλου συχνά να βγαίνω από το θέατρο και να νιώθω ευτυχισμένος. Επίσης, δε συμβαίνει συχνά να βρίσκεσαι τυχαία σε κάποια πόλη -την Κομοτηνή είχα να τη δω τουλάχιστον μια δεκαετία- για δύο μόνο ώρες, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από το «θεατρικό κέντρο» και να καταλήγεις να βλέπεις θέατρο, συμπαρασύροντας και άλλους που είναι μαζί σου.Κι όλα αυτά από μια αφίσα, τοποθετημένη εντελώς τυχαία σε μία κολώνα ηλεκτροφωτισμού, που αν και βράδυ μού κέντρισε το ενδιαφέρον και κάθισα να τη διαβάσω. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν «Πάμε θέατρο απόψε αντί για καφέ;»

Η θεατρική παράσταση «Γιοι και κόρες» στο μικρό χειμωνιάτικο θέατρο –φαντάζομαι δημοτικό- που χρησιμοποιεί το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής ήταν κυριολεκτικώς ένα δώρο θεού. Το προαίσθημά μου, αν και δεν το εμπιστεύομαι συχνά, ετούτη τη φορά βγήκε πέρα για πέρα αληθινό: ήταν η καλύτερη θεατρική παράσταση που είχα δει μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή μου.

Αλλά δεν είχα μόνο εγώ την ίδια άποψη. Όταν τέλειωσε η παράσταση και προσπαθούσα να αφουγκραστώ ανάσες και λόγια, το έργο του συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιάννη Καλαβριανού είχε φωλιάσει για καλά στις καρδούλες αυτών των ανθρώπων. Είμαι σίγουρος πως ήταν το ίδιο ευτυχισμένοι με μένα.

Και μπορεί εγώ να ήμουν ένας περαστικός ταξιδιώτης της Κομοτηνής, το έργο όμως «Γιοι και κόρες» με ταξίδεψε σε μια Ελλάδα που θέλω, που έχω μέσα στο μυαλό μου, που αγαπώ. Η παράσταση βασίζεται σε πραγματικές μαρτυρίες που έλαβαν οι ηθοποιοί –στο ρόλο του ερευνητή- από ηλικιωμένους ανθρώπους όταν τους ζήτησαν να τους αφηγηθούν την πιο σημαντική ιστορία της ζωής τους. Αυτό το «σημαντικό» που μπορεί και να μην είναι, που μπορεί να νομίζουμε πως μας σημάδεψε αλλά μπορεί και όχι, αυτό που με το χρόνο έγινε κάπως αλλιώς, αλλά είναι ακόμα μέσα μας και θα είναι όσο και εμείς είμαστε ακόμα εδώ.

Κατ’ αυτή την έννοια το έργο «Γιοι και κόρες» αφηγείται πραγματικές ιστορίες ανθρώπων από τις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι και λίγα χρόνια, πριν, το σημαδιακό 2004 της επίπλαστης ευφορίας και της τεχνητής αφέλειας.

Η παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού είναι το πιο σπουδαίο και το πιο έντιμο ταξίδι στη συλλογική μνήμη μας. Είναι μια παράσταση που θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία όλης της Ελλάδας, όχι σαν Ιστορία του χθες αλλά σαν Ιστορία του σήμερα. Είναι μια απάντηση χαστούκι σε όλους αυτούς που μας ξεγύμνωσαν για να μας κάνουν χυδαίους, μέσα σε μια απάνθρωπη καθημερινότητα χωρίς ελπίδα και ανθρωπιά.

Αυτό το ρεαλιστικό ταξίδι όμως είναι τόσο ευαίσθητο και ποιητικό, τόσο πονεμένο και τόσο γλυκό, που σε αιφνιδιάζει με τον σπουδαίο λόγο του. Ένα σπουδαίο θεατρικό κείμενο, με μια ευρηματική και σβέλτη σκηνοθεσία, που σε γυρίζει στα χρόνια της παιδικής αθωότητας ενός βιουμάστερ στραμμένου στον πιο φωτεινό ήλιο της Ελλάδας. Κι ας εκτυλίχθηκαν ανθρώπινες τραγωδίες, κι ας πέρασε ο θάνατος πάνω από συντρίμμια, κι ας μας σημάδεψε μια και για πάντα η απώλεια.

Το φως που βγάζουν οι «Γιοι και κόρες» είναι αληθινό και πάνω απ’ όλα λυτρωτικό.

Όταν δε έμαθα πως το Φεστιβάλ Αθηνών ενέταξε την παράσταση αυτή στο πρόγραμμά του χάρηκα διπλά: πρώτον, θα την ξανάβλεπα για δεύτερη φορά και δεύτερον, ε ναι, δε χάθηκε κι ολότελα αυτή η ρημάδα η αξιοκρατία.

Η παράσταση ανεβαίνει 15, 16 και 18 Ιουνίου στον χώρο της Πειραιώς 260, κτίριο Ε’. Όσοι θέλετε να τη δείτε σπεύσατε, γιατί τα εισιτήρια είμαι σίγουρος ότι θα εξαντληθούν σύντομα.

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη και συγγραφέα Γιάννη Καλαβριανό εδώ στο artfix την Τρίτη 5  Ιουνίου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s